Η θυσία του Νέστορα


ΤΑΥΡΟΣ .ΝΕΣΤΩΡ

Νέστωρ,  στην Πύλη της   Δύσης

Τι θυσιάζει ο Νέστωρ;

Ο Τηλέμαχος φθάνει στην καλλόκτιστη Πύλο την πύλη της ύλης του πτολίερθου Νηλέως.
Ο Ήλιος λιπών, εγκαταλείποντας την περικαλλή λίμνη ανυψώνεται στον πολύχαλκο ουρανό φωτίζοντας τους αθανάτους και στους βροτούς θνητούς την ζείδωρον άρουρα ΓΗ.
Εκεί, κοντά στο κάστρο, επί θινί θαλάσσης στην ακροαγιαλιά
4.500 Πυλιώτες, 9 χ 500 με 9 ταύρους έκαστοι
θυσία εκατόμβη τελούν 81 ταύρων μελαινών στον κυανοχαίτη
γαλάζιο Ποσειδώνα.
Ιθύς κατ΄ ευθείαν βγήκαν στο λιμάνι ο Τηλέμαχος ακολουθώντας την Αθηνά Μέντορα που τον συμβουλεύει.
Ο Νέστωρ είναι εγγονός του Ποσειδώνα και γιος του Νηλέα, σύζυγος της Αναξιβίας και ο μόνος που σώθηκε από τα 11 αδέλφια του που σκότωσε ο Ηρακλής. Γιατί άραγε; Έλαβε μέρος μαζί με τους Λαπίθες στον πόλεμο εναντίον των Κενταύρων, στην Αργοναυτική εκστρατεία, στη θήρα του Καλυδώνιου κάπρου και στον Τρωικό Πόλεμο
Ο Νηλέας είναι γιος της Τυρούς και του θεού Ποσειδώνα ιδρυτής της Πύλου. Πήρε ως σύζυγό του τη Χλωρίδα, κόρη του Αμφίονα. Μαζί απέκτησαν μία κόρη, την Πηρώ, και πολλούς γιούς, μεταξύ των οποίων και οι Ταύρος, Αστέριος, Πυλάων, Δηίμαχος, Ευρύβιος, Περικλύμενος και ο μετέπειτα βασιλιάς Νέστορας.
Ίσως γιατί ήταν ο μόνος από τους Ατλάντειους βασιλείς, απόγονος του Ποσειδώνος, που βάδιζε σε ένα μονοπάτι με τηλεμαχική καρδιά και σε ένα δρόμο ΑΡΕΤΗΣ, σιωπηλός μάρτυς των συμβεβηκότων ομηρικών γεγονότων και σοφός παρατηρητής. Αν ο Ηρακλής πιάνει τον ταύρο από τα κέρατα με τα χέρια του, ο Νέστωρ τον θυσιάζει για να γεννηθεί  η ζωή, μετά 9 μήνες κυοφορίας σωστής. Ο Ουρανός που κρατάει ο Άτλας έχει  84 περίπου χρόνια, χρόνο περιστροφής και ο Ποσειδώνας το διπλάσιο, 164 έτη.

Τι θυσιάζει ο Νέστωρ στις μετατροπές της ενέργειας και την ύλης, 9 χ9 για τον  γήινο τοκετό;

Το εννιάπηχο κόσμημα της Ελενθώς, χωρίς τις ατλάντειες σκοτεινές μελανόμορφες πρακτικές για να γεννηθεί το  απολλώνειο φως μαζί με την Άρτεμη, που ανεβαίνει στον πολύχαλκο Ουρανό στην ηρωική Ελλάδα του φωτός.

Ἠέλιος δ᾿ ἀνόρουσε, λιπὼν περικαλλέα λίμνην,
οὐρανὸν ἐς πολύχαλκον, ἵν᾿ ἀθανάτοισι φαείνοι
καὶ θνητοῖσι βροτοῖσιν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν:
οἱ δὲ Πύλον, Νηλῆος ἐυκτίμενον πτολίεθρον,

Ἀ ἷξον: τοὶ δ᾿ ἐπὶ θινὶ θαλάσσης ἱερὰ ῥέζον,
ταύρους παμμέλανας, ἐνοσίχθονι κυανοχαίτῃ.
ἐννέα δ᾿ ἕδραι ἔσαν, πεντακόσιοι δ᾿ ἐν ἑκάστῃ
ἥατο καὶ προύχοντο ἑκάστοθι ἐννέα ταύρους.
εὖθ᾿ οἱ σπλάγχνα πάσαντο, θεῷ δ᾿ ἐπὶ μηρί᾿ ἔκαιον,

οἱ δ᾿ ἰθὺς κατάγοντο ἰδ᾿ ἱστία νηὸς ἐίσης
στεῖλαν ἀείραντες, τὴν δ᾿ ὥρμισαν, ἐκ δ᾿ ἔβαν αὐτοί:
ἐκ δ᾿ ἄρα Τηλέμαχος νηὸς βαῖν᾿, ἦρχε δ᾿ Ἀθήνη.
τὸν προτέρη προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη:
«Τηλέμαχ᾿, οὐ μέν σε χρὴ ἔτ᾿ αἰδοῦς, οὐδ᾿ ἠβαιόν:

Νέστωρ, ο  ενάρετος επιστήμων της Δύσης και  σοφός ορθολογιστής
φύλακας  των Ομηρικών Επών, καρδιακός  φίλος του Οδυσσέα και συμπολεμιστής.

Αστραία ©

Advertisements

Ταυροκαθάψια στην Ατλαντίδα


ΤΑΥΡΟΣ ΠΝ 15

Ο Ταύρος και οι  βασιλείς δικαστές της Ατλαντίδος

Λέει ο Κριτίας πως, οι αρχές και οι τιμές διακοσμήθηκαν μεταξύ  των 10 βασιλιάδων της Ατλαντίδας συμφώνως με τους γραπτούς νόμους, επιστολές  του Ποσειδώνος που ήταν χαραγμένοι σε στήλες από ορείχαλκο στο ναό και κέντρο του νησιού. Κάθε 5 ή 6 χρόνια συνελέγοντο, επειδή τιμούσαν και τους άρτιους αριθμούς και τους περιττούς, συζητούσαν τα κοινά τους συμφέροντα, εξέταζαν τις παραβάσεις των νόμων και δίκαζαν. Πριν δικάσουν άφηναν τους ταύρους μέσα στον ναό και παρακαλούσαν τον θεό να διαλέξει το σφαγίον  που τον ευχαριστούσε. Κατόπιν κυνηγούσανε και οι 10 βασιλείς, τους ταύρους, άοπλοι . Όποιον έπιαναν, τον πήγαιναν στη στήλη και τον έσφαζαν στο μέρος που ήταν χαραγμένος ο νόμος. Στη στήλη ήταν χαραγμένος ο  όρκος που καταριόταν με φοβερά λόγια όποιον τον καταπατούσε. Μόλις νύκτωνε και έσβηνε η φωτιά γύρω από τα σφαγεία, φορούσαν μια καλλίστη κυανή στολή και καθόταν δίπλα στα απομεινάρια της θυσίας όλη τη νύκτα δικάζοντας και δικαζόμενοι. Μόλις ξημέρωνε έγραφαν την απόφαση σε χρυσό πίνακα και την αφιέρωναν στο θεό μαζί με τις στολές τους.

Υπήρχαν πολλοί ειδικοί νόμοι για τα προνόμια κάθε βασιλιά, όπως δεν θα κάνανε πόλεμο ο ένας εναντίον του άλλου και σε περίπτωση πολέμου θα παραχωρούσανε την αρχηγία στη γενιά του Άτλαντα.

Είναι αξιοπρόσεχτο σε αυτή την πλατωνική αφήγηση: Ο αριθμός 10, των δέκα Ατλάντειων βασιλιάδων, η επιλογή του ταύρου ως σφαγίον θυσίας, αν και αναφέρεται στην Εποχή του Καρκίνου, 9000 χρόνια πριν και ο Πλάτων έζησε στην Εποχή του Κριού. Το έτος της συγκέντρωσης κάθε 5 με έξι  χρόνια, στο μέσον της δεκάδος. Τον ταύρο τον έπιαναν με τα χέρια τους, ίσως από εδώ και η  φράση  «πιάνω τον ταύρο από τα κέρατα». Η στολή που φορούσαν κυανή γαλάζια όπως το χρώμα του πλανήτη. Περνούσαν όλο το βράδυ δικαζόμενοι και δικάζοντας. Οι νόμοι του Ποσειδώνος γραμμένοι σε στήλη ορειχάλκινη. Οι Άτλαντες γνωρίζανε τη  γραφή και  τον ορείχαλκο. Η ύπαρξη πολλών νόμων είναι η αρχή της παρανομίας και της φοβερής γραφειοκρατίας, μιας Λερναίας  Ύδρας δηλ που άρχισε από την Ατλαντική Εποχή.

[119c] τὰ δὲ τῶν ἀρχῶν καὶ τιμῶν ὧδ’ εἶχεν ἐξ ἀρχῆς διακοσμηθέντα. τῶν δέκα βασιλέων εἷς ἕκαστος ἐν μὲν τῷ καθ’ αὑτὸν μέρει κατὰ τὴν αὑτοῦ πόλιν τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν πλείστων νόμων ἦρχεν, κολάζων καὶ ἀποκτεινὺς ὅντιν’ ἐθελήσειεν: ἡ δὲ ἐν ἀλλήλοις ἀρχὴ καὶ κοινωνία κατὰ ἐπιστολὰς ἦν τὰς τοῦ Ποσειδῶνος, ὡς ὁ νόμος αὐτοῖς παρέδωκεν καὶ γράμματα ὑπὸ τῶν πρώτων ἐν στήλῃ γεγραμμένα

[119d] ὀρειχαλκίνῃ, ἣ κατὰ μέσην τὴν νῆσον ἔκειτ’ ἐν ἱερῷ Ποσειδῶνος, οἷ δὴ δι’ ἐνιαυτοῦ πέμπτου, τοτὲ δὲ ἐναλλὰξ ἕκτου, συνελέγοντο, τῷ τε ἀρτίῳ καὶ τῷ περιττῷ μέρος ἴσον ἀπονέμοντες, συλλεγόμενοι δὲ περί τε τῶν κοινῶν ἐβουλεύοντο καὶ ἐξήταζον εἴ τίς τι παραβαίνοι, καὶ ἐδίκαζον. ὅτε δὲ δικάζειν μέλλοιεν, πίστεις ἀλλήλοις τοιάσδε ἐδίδοσαν πρότερον. ἀφέτων ὄντων ταύρων ἐν τῷ τοῦ Ποσειδῶνος ἱερῷ, μόνοι γιγνόμενοι δέκα ὄντες, ἐπευξάμενοι τῷ θεῷ τὸ κεχαρισμένον

[119e] αὐτῷ θῦμα ἑλεῖν, ἄνευ σιδήρου ξύλοις καὶ βρόχοις ἐθήρευον, ὃν δὲ ἕλοιεν τῶν ταύρων, πρὸς τὴν στήλην προσαγαγόντες κατὰ κορυφὴν αὐτῆς ἔσφαττον κατὰ τῶν γραμμάτων. ἐν δὲ τῇ στήλῃ πρὸς τοῖς νόμοις ὅρκος ἦν μεγάλας ἀρὰς ἐπευχόμενος τοῖς ἀπειθοῦσιν. ὅτ’ οὖν κατὰ τοὺς

[120a] αὑτῶν νόμους θύσαντες καθαγίζοιεν πάντα τοῦ ταύρου τὰ μέλη, κρατῆρα κεράσαντες ὑπὲρ ἑκάστου θρόμβον ἐνέβαλλον αἵματος, τὸ δ’ ἄλλ’ εἰς τὸ πῦρ ἔφερον, περικαθήραντες τὴν στήλην: μετὰ δὲ τοῦτο χρυσαῖς φιάλαις ἐκ τοῦ κρατῆρος ἀρυτόμενοι, κατὰ τοῦ πυρὸς σπένδοντες ἐπώμνυσαν δικάσειν τε κατὰ τοὺς ἐν τῇ στήλῃ νόμους καὶ κολάσειν εἴ τίς τι πρότερον παραβεβηκὼς εἴη, τό τε αὖ μετὰ τοῦτο μηδὲν τῶν γραμμάτων ἑκόντες παραβήσεσθαι, μηδὲ ἄρξειν μηδὲ ἄρχοντι

[120b] πείσεσθαι πλὴν κατὰ τοὺς τοῦ πατρὸς ἐπιτάττοντι νόμους. ταῦτα ἐπευξάμενος ἕκαστος αὐτῶν αὑτῷ καὶ τῷ ἀφ’ αὑτοῦ γένει, πιὼν καὶ ἀναθεὶς τὴν φιάλην εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ θεοῦ, περὶ τὸ δεῖπνον καὶ τἀναγκαῖα διατρίψας, ἐπειδὴ γίγνοιτο σκότος καὶ τὸ πῦρ ἐψυγμένον τὸ περὶ τὰ θύματα εἴη, πάντες οὕτως ἐνδύντες ὅτι καλλίστην κυανῆν στολήν, ἐπὶ τὰ τῶν ὁρκωμοσίων καύματα χαμαὶ καθίζοντες, νύκτωρ,

[120c] πᾶν τὸ περὶ τὸ ἱερὸν ἀποσβεννύντες πῦρ, ἐδικάζοντό τε καὶ ἐδίκαζον εἴ τίς τι παραβαίνειν αὐτῶν αἰτιῷτό τινα: δικάσαντες δέ, τὰ δικασθέντα, ἐπειδὴ φῶς γένοιτο, ἐν χρυσῷ πίνακι γράψαντες μετὰ τῶν στολῶν μνημεῖα ἀνετίθεσαν. νόμοι δὲ πολλοὶ μὲν ἄλλοι περὶ τὰ γέρα τῶν βασιλέων ἑκάστων ἦσαν ἴδιοι, τὰ δὲ μέγιστα, μήτε ποτὲ ὅπλα ἐπ’ ἀλλήλους οἴσειν βοηθήσειν τε πάντας, ἄν πού τις αὐτῶν ἔν τινι πόλει τὸ βασιλικὸν καταλύειν ἐπιχειρῇ γένος, κοινῇ

[120d] δέ, καθάπερ οἱ πρόσθεν, βουλευόμενοι τὰ δόξαντα περὶ πολέμου καὶ τῶν ἄλλων πράξεων, ἡγεμονίαν ἀποδιδόντες τῷ Ἀτλαντικῷ γένει. θανάτου δὲ τὸν βασιλέα τῶν συγγενῶν μηδενὸς εἶναι κύριον, ὃν ἂν μὴ τῶν δέκα τοῖς ὑπὲρ ἥμισυ δοκῇ. ταύτην δὴ τοσαύτην καὶ τοιαύτην δύναμιν ἐν ἐκείνοις τότε οὖσαν τοῖς τόποις ὁ θεὸς ἐπὶ τούσδε αὖ τοὺς τόπους συντάξας ἐκόμισεν ἔκ τινος τοιᾶσδε, ὡς λόγος, προφάσεως.

Ποιος θα δικάσει  τους Άτλαντες σήμερα και πως, για την επιορκία και τα  παραπτώματά τους  στην αποικία;

Αστραία ©

Τα Ανθεμόεντα Ομηρικά Έπη


ΟΜΗΡΟΣ.ΣΤΕΦΑΝΙ

σε γιορτινό πρωτομαγιάτικο στεφάνι

άνθος, Β468, Ι542, Π56, Ζ231, ι449
άνθος, λουλούδι, η νιότη
ανθέω λ 320
ανθώ, φυτρώνω, αναφύομαι
άνθινος, ι 84
αυτός που αποτελείται από άνθη
ανθεμόεις Β467, ψ885, γ440, ω275
πλούσιος σε άνθη, στολισμένος με άνθη

Στην τελευταία ραψωδία της Οδύσσειας,
ο Οδυσσέας συναντά τον πατέρα του, τον Λαέρτη
στο ομηρικό «κτήμα ες αεί» για την ανθρωπότητα
και του λέει με πλαστό όνομα, ΕΠΗΡΙΤΟΣ, που σημαίνει εκλεκτός, πως:
Φιλοξένησα κάποτε τον γιο σου
και του έδωσα χρυσό 7 τάλαντα
κρατήρα πανάργυρο ανθεμόεντα
12 απλές χλαίνες, άλλους τόσους τάπητες
τόσα φορέματα, τόσους χιτώνες
4 ευπρεπείς ειδαλίμας γυναίκες με αμύμονα άψογα δικά τους έργα
να πάρει όποιες ήθελε.
Και του απαντά ο Λαέρτης δακρυσμένος…..

χρυσοῦ μέν οἱ δῶκ’ εὐεργέος ἑπτὰ τάλαντα,
δῶκα δέ οἱ κρητῆρα πανάργυρον ἀνθεμόεντα,
δώδεκα δ’ ἁπλοΐδας χλαίνας, τόσσους δὲ τάπητας,
τόσσα δὲ φάρεα καλά, τόσους δ’ ἐπὶ τοῖσι χιτῶνας,
χωρὶς δ’ αὖτε γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίας
τέσσαρας εἰδαλίμας, ἃς ἤθελεν αὐτὸς ἑλέσθαι.»

τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα πατὴρ κατὰ δάκρυον εἴβων•

ω 275

ΟΙ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΟΜΗΡΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ
Αστραία ©©