Το τραγούδι του τρυγητού


ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Σεπτέμβριος Διόνυσος

Ο μήνας των σταφυλιών

«Αμπέλι μου πλατύφυλλο και καλοκλαδεμένο,
δέσε σταφύλια κόκκινα,
να μπω να σε τρυγήσω,
να κάμω αθάνατο κρασί,
μοσχοβολιά γιομάτο». Κ. Κρυστάλης

Ο τρυγητός των αμπελιών και η δημιουργία του κρασιού είναι, άλλωστε, μια πανάρχαια διαδικασία που ανάγεται στην περίοδο της γεωργικής επανάστασης πριν από περίπου 7.000 χρόνια, ενώ και οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν με την οινοποιία τουλάχιστον από το 1700 π.Χ. Η σχετική μάλιστα μυθολογία για το κρασί, και η σύνδεσή του με το θεό Διόνυσο, είναι ιδιαίτερα πλούσια. Γιατί το κρασί αντιμετωπιζόταν ανέκαθεν όχι μόνο ως βασικό συστατικό της διατροφής, αλλά και της θρησκείας, αφού οι Έλληνες πίστευαν ότι το αίμα του σταφυλιού είναι αίμα του θεού Διονύσου και ότι πίνοντας κρασί μεταλαμβάνουν από το αίμα του θεού.

Η λατρεία του Διονύσου συνάντησε αρκετές δυσκολίες. Αρχικά, μάλιστα, και μια κάποια καχυποψία απέναντι στο κρασί, όπως αποτυπώνεται σε πολλούς σχετικούς μύθους. Πάρτε, για παράδειγμα, έναν αττικό μύθο που συνδέει τον αστερισμό της Παρθένου με το κρασί. Σύμφωνα με το μύθο αυτό, ο αστερισμός της Παρθένου αντιπροσωπεύει την Ηριγόνη, την κόρη του Ικάριου που πρώτος υποδέχτηκε τον Διόνυσο στην Αττική και από τον οποίο έμαθε την τέχνη να φτιάχνει το κρασί. Στον τόπο που έγινε η συνάντηση εκείνη φυτεύτηκε το πρώτο αμπέλι και η περιοχή ονομάστηκε από τότε Διόνυσος. ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Σταφυλή, λέξη ομηρική,  Σ 561, ε 69, η 121, ω 343

ὄρχους δέ μοι ὧδ’ ὀνόμηνας
δώσειν πεντήκοντα, διατρύγιος δὲ ἕκαστος
ἤην; ἔνθα δ’ ἀνὰ σταφυλαὶ παντοῖαι ἔασιν,
ὁππότε δὴ Διὸς ὧραι ἐπιβρίσειαν ὕπερθεν.»

Ο Οδυσσέας μετρά την κληρονομιά του Λαέρτη:
Όρχους μου ονομάτισες και μου έδωσες 50 αμπέλια, έτοιμα για τρύγο
και επάνω  τους είχαν παντός είδους σταφύλια
όταν ερχόταν οι ώρες του Διός και οι εποχές,  γέμιζαν με καρπό

ω οδυσσείας

Ώρες  τρυγητών

Αστραία

Advertisements

Ο γλάρος Ερμής


%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b7%cf%83-%ce%b3%ce%bb%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%83

Πτερόεις Λόγος Ερμής

Φωτογραφία

Ο φτερωτός ομηρικός  λόγος

ε Οδυσσείας

Πιερίην δ’ ἐπιβὰς ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ·    50
σεύατ’ ἔπειτ’ ἐπὶ κῦμα λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώς,
ὅς τε κατὰ δεινοὺς κόλπους ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
ἰχθῦς ἀγρώσσων πυκινὰ πτερὰ δεύεται ἅλμῃ·
τῷ ἴκελος πολέεσσιν ὀχήσατο κύμασιν Ἑρμῆς.

Από την Πιερία επιβάς εξ αιθέρος πέφτει στον πόντο
πετώντας  στο κύμα όμοιος με γλάρο πτηνό
που σε δεινούς  κόλπους  βάθη, της ατρύγητης  θάλασσας
ιχθείς   γραπώνων  με πυκνά φτερά ανακατεύει την άλμη.
Τέτοιος όμοιος, πολλά κύματα πέρασε ( νοητικό όχημα του νου),
ο Ερμείας Ερμής.

Ποιος είναι ο Ερμής;
Ο Πτερόεις  Λόγος, ο ερμηνευτής.

Ο Όμηρος στους στίχους αυτούς, περιγράφει ανάγλυφα, τα χαρακτηριστικά του λόγου και  μεταφέρει το μήνυμα στη Καλυψώ,με εντολή του Διός, ύστερα από την παρέμβαση της Αθηνάς  στο συμβούλιο των θεών για την επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα του.
Όμοιος με θαλασσοπούλι γλάρο, ο  λόγος, από την Πιερία των Μουσών, της έμπνευσης δηλαδή και την σύνδεση με την Πηγή, από τον αιθέρα, αέρα, που είναι η λογική σκέψη και ικανότητα,  πετά και με πτερωτά φτερά, βουτά σε ατρύγητους κόλπους του νερού και τα άγρια βάθη του θυμικού , που είναι η θάλασσα του ασυνείδητου  και πιάνει ιχθείς, ασυνείδητους ανθρώπους «ψάρια»  που κολυμπούν, αναδεύοντας με τα φτερά του, την αλμύρα του πόντου.
Τέτοιος είναι ο λόγος, όταν είναι  Ερμής και εκπορεύεται από τον Ποιητή, περνώντας χίλια μύρια κύματα μακριά από την πρωταρχική Πηγή για να φθάσει στον ακροατή, μέ όχημα τον  αέρα, την ΝΟΗΣΗ να  δονεί τον νου, μέσω της ερμηνείας, του  ΕΡΜΗνευτή.

*Η σκέψη, η  νόηση και ο γραπτός λόγος, δύναται να κυκλοφορεί και σε άυλο πεδίο αιθερικό. Ο ήχος, δεν διαδίδεται στο κενό, αλλά απαιτεί υλικό μέσο, αέρα   στερεό γη και και νερό, όπως και ο προφορικός λόγος, εν παντί καιρώ.

Ποια είναι η Καλυψώ;

Το επόμενο ερώτημα ζητά να απαντηθεί σε χρόνο ενεστωτικό.

Σκέψεις και Ερμηνεία στίχων και λέξεων: Αστραία ©©

Χρυσός Λύχνος Φωτός


%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bd%ce%b1-%ce%bb%cf%85%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%83

Φεγγοβολιά Αθηνάς

Η Θεά της Σοφίας, η Αθηνά φέγγει από μακριά, σαν  μαγικό λυχνάρι μέσα από  φωτεινούς ομηρικούς στίχους και τηλεμαχικούς τοίχους, ακόμη και του ΦΒ, στους πολεμιστές που αγαπά και προτιμά, τον Οδυσσέα και τον Τηλέμαχο, στα σύγχρονα Έπη τα Ομηρικά.Είναι πάντοτε κοντά τους,  προστασία, ασπίδα,  δόρυ, περικεφαλαία με όλα  τα όπλα της, τα πολεμικά, της Γνώσης ,τα  θαυμαστά.

τ Οδυσσείας

κλήϊσεν δὲ θύρας μεγάρων ἐῢ ναιεταόντων.        30

τὼ δ’ ἄρ’ ἀναΐξαντ’ Ὀδυσεὺς καὶ φαίδιμος υἱὸς

ἐσφόρεον κόρυθάς τε καὶ ἀσπίδας ὀμφαλοέσσας

ἔγχεά τ’ ὀξυόεντα· πάροιθε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη

χρύσεον λύχνον ἔχουσα φάος περικαλλὲς ἐποίει.

Το Φέγγος της Σοφίας των Ομηρικών Επών

Αστραία