Προοίμιον


ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ

Ομήρου Οδύσσεια
α
Αγορά Θεών. Αθηνάς παραίνεσις προς Τηλέμαχον.
῎Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε•
πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ᾽ ὅ γ᾽ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,
5 ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.
ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ•
αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο,
νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς ῾Υπερίονος ᾿Ηελίοιο
ἤσθιον• αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.
10 τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν.

Τον άντρα τον πολύτροπον τραγούδησέ μου, ω Μούσα,
που παρά πολύ βασανίστηκε, σαν κυρίεψε της Τροίας
το ιερόν κάστρο, και πολλών ανθρώπων είδε άστεα
και την έννοη σκέψη εγνώρισε και πολλά στον πόντον έπαθε άλγεα,
κατά το θυμικό για να σώσει την ψυχή και τον νόστο των εταίρων 5.
Αλλά δεν τους γλύτωσε, κι αν το ποθούσε, εκείνους,
τι από δικές τους χάθηκαν οι νήπιοι ατασθαλίες,
του Ήλιου του Υπερίονος σαν έφαγαν τα βόδια,
και αυτός τους αφαίρεσε τη γλυκειά του γυρισμού τους μέρα.
10 Αμόθεν , επέ ημίν, ω θεά, του Δία κόρη.

Από Άλφα
άνδρα,΄

άστεα

άλγη
άνθρώπων
αρνύμενος
αφείλετο
ατασθαλίες
αμόθεν

Λέξεις κλειδιά
Μούσα
πολύτροπον
θυμόν
‘Ηλιος
Ο ποιητής παίρνοντας τον λόγο, ως ΕΡΜΗΣ και εκφωνώντας τον στο διηνεκές επικαλείται την ΜΟΥΣΑ κόρη του Διός, ένα θηλυκό ον, ήτοι, την έμπνευση, την σιωπηλή γνώση, την σύνδεση με το Πνεύμα για να εξιστορήσει ένα άνδρα, αρσενικό ον, πολύτροπον, που έχει και μπορεί να χρησιμοποιήσει πολλούς τρόπους γνώσης με μεγάλο εύρος αντίληψης και λογικής. αφού γνώρισε πολλές σκέψεις και πόλεις ανθρώπων. Κατάκτησε την Τροία, την ύλην και περιπλανήθηκε στον Ωκεανό της  Αντίληψης  του Ποσειδώνα, το νερό συναίσθημα, το ΘΥΜΟ θυμικό, μαζί με τους συντρόφους του που δεν μπόρεσε να σώσει εξ αιτίας των ελαττωμάτων τους και των ΑΤΑΣΘΑΛΙΩΝ τους.
Αξιοσημείωτη η αναφορά στους βόες του ΗΛΙΟΥ  που κατάφαγαν και τον Απόλλωνα  κύριο του νησιού και πρωταγωνιστή στην Οδυσσεία με το Τόξο του.
ΑΜΟΘΕΝ λέξη μια φορά απαντώμενη στα Ομηρικά Έπη, δείχνει την άνεση του ποιητή να γνωρίζει πού καλά αυτά που εξιστορεί και να μπορεί να ξεκινήσει από που δήποτε.
Ο ποιητής μας διδάσκει πως για μιλήσει κανείς και να πάρει τον λόγο πρέπει να συνδεθεί με την ΜΟΥΣΑ, πρωταρχική  πηγή, πράγμα που σπανίως βλέπουμε και ακούμε στις ημέρες μας, ειδικά ένα λόγο εμπνευσμένο και ιδίως από ανθρώπους που κατέχουν θέσεις εξουσίας.
Λόγια πολλά, εκτός ουσίας , ο ασκός του Αιόλου λυτός για να μη φθάνουμε ποτέ στην Ιθάκη και τα άλογα του Διομήδη, τα λόγια κι σκέψεις ανθρώπων να μας καταβροχθίζουν, όπως τον φίλο του Ηρακλή, Άβδηρο.
Οι νήπιοι σύντροφοι του Οδυσσέα σκοτώνουν τον Ιερό Χρόνο στο νησί του Ήλιου και θυσιάζουν τον αληθινό έρωτα για ένα υπερφίαλο κότερο, χωρίς συνείδηση. Ο Απόλλων τους ΑΦΑΙΡΕΙ την ημέρα της επιστροφής. Χάνονται όλοι κι ο Οδυσσέας θα συνεχίσει μόνος  ΑΡΝΥΜΕΝΟΣ  αν και φιλέταιρος  μη δυναμένος  να τους γλιτώσει.
Η αρχή είναι  το ήμισυ του παντός και η αρχή στα  Ομηρικά Έπη αρχίζει με την επίκληση της Μούσας  και τον σημαντικό ρόλο των Μουσών της Μνημοσύνης και των κοριτσιών , την συντροφιά του Απόλλωνος  της συνείδησης  του φωτός..
Μούσα, λέξη προερχομενη  από το ρήμα μαίομαι που σημαίνει εξετάζω επινοώ, ερευνώ και γεννώ.
Γεννώ τι;
Μια εποποιία ομηρική του Ομήρου Ποιητή
ΤΑ ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ
απόδοση ομηρικού κειμένου
σχόλια ερμηνεία
Αστραία
23 08 2015

Advertisements

Βελλερεφών


ΠΗΓΑΣΟΣ ΒΕΛΕΡΕΦΟΝΤΗΣ 2015

Walter Crane (1845-1915)

Ζ  Ιλιάδος 155

Βελλερεφόντης Ιππόνοος

αυτός που σκότωσε τον Βέλλερο, το κακό την συμφορά

αὐτὰρ Γλαῦκος τίκτεν ἀμύμονα Βελλεροφόντην·
τῷ δὲ θεοὶ κάλλός τε καὶ ἠνορέην ἐρατεινὴν
ὤπασαν· αὐτάρ οἱ Προῖτος κακὰ μήσατο θυμῷ,
ὅς ῥ’ ἐκ δήμου ἔλασσεν, ἐπεὶ πολὺ φέρτερος ἦεν,
Ἀργείων· Ζεὺς γάρ οἱ ὑπὸ σκήπτρῳ ἐδάμασσε.
τῷ δὲ γυνὴ Προίτου ἐπεμήνατο δῖ’ Ἄντεια 160
κρυπταδίῃ φιλότητι μιγήμεναι· ἀλλὰ τὸν οὔ τι
πεῖθ’ ἀγαθὰ φρονέοντα δαΐφρονα Βελλεροφόντην.
ἣ δὲ ψευσαμένη Προῖτον βασιλῆα προσηύδα·
τεθναίης ὦ Προῖτ’, ἢ κάκτανε Βελλεροφόντην,
ὅς μ’ ἔθελεν φιλότητι μιγήμεναι οὐκ ἐθελούσῃ.
ὣς φάτο, τὸν δὲ ἄνακτα χόλος λάβεν οἷον ἄκουσε·
κτεῖναι μέν ῥ’ ἀλέεινε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,
πέμπε δέ μιν Λυκίην δέ, πόρεν δ’ ὅ γε σήματα λυγρὰ
γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά,
δεῖξαι δ’ ἠνώγειν ᾧ πενθερῷ ὄφρ’ ἀπόλοιτο. 170
αὐτὰρ ὁ βῆ Λυκίην δὲ θεῶν ὑπ’ ἀμύμονι πομπῇ.
ἀλλ’ ὅτε δὴ Λυκίην ἷξε Ξάνθόν τε ῥέοντα,
προφρονέως μιν τῖεν ἄναξ Λυκίης εὐρείης·
ἐννῆμαρ ξείνισσε καὶ ἐννέα βοῦς ἱέρευσεν.
ἀλλ’ ὅτε δὴ δεκάτη ἐφάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς
καὶ τότε μιν ἐρέεινε καὶ ᾔτεε σῆμα ἰδέσθαι
ὅττί ῥά οἱ γαμβροῖο πάρα Προίτοιο φέροιτο.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σῆμα κακὸν παρεδέξατο γαμβροῦ,
πρῶτον μέν ῥα Χίμαιραν ἀμαιμακέτην ἐκέλευσε
πεφνέμεν· ἣ δ’ ἄρ’ ἔην θεῖον γένος οὐδ’ ἀνθρώπων, 180
πρόσθε λέων, ὄπιθεν δὲ δράκων, μέσση δὲ χίμαιρα,
δεινὸν ἀποπνείουσα πυρὸς μένος αἰθομένοιο,
καὶ τὴν μὲν κατέπεφνε θεῶν τεράεσσι πιθήσας.
δεύτερον αὖ Σολύμοισι μαχέσσατο κυδαλίμοισι·
καρτίστην δὴ τήν γε μάχην φάτο δύμεναι ἀνδρῶν.
τὸ τρίτον αὖ κατέπεφνεν Ἀμαζόνας ἀντιανείρας.
τῷ δ’ ἄρ’ ἀνερχομένῳ πυκινὸν δόλον ἄλλον ὕφαινε·
κρίνας ἐκ Λυκίης εὐρείης φῶτας ἀρίστους
εἷσε λόχον· τοὶ δ’ οὔ τι πάλιν οἶκον δὲ νέοντο·
πάντας γὰρ κατέπεφνεν ἀμύμων Βελλεροφόντης. 190
ἀλλ’ ὅτε δὴ γίγνωσκε θεοῦ γόνον ἠῢν ἐόντα
αὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δ’ ὅ γε θυγατέρα ἥν,
δῶκε δέ οἱ τιμῆς βασιληΐδος ἥμισυ πάσης·
καὶ μέν οἱ Λύκιοι τέμενος τάμον ἔξοχον ἄλλων
καλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης, ὄφρα νέμοιτο.
ἣ δ’ ἔτεκε τρία τέκνα δαΐφρονι Βελλεροφόντῃ
Ἴσανδρόν τε καὶ Ἱππόλοχον καὶ Λαοδάμειαν.
Λαοδαμείῃ μὲν παρελέξατο μητίετα Ζεύς,
ἣ δ’ ἔτεκ’ ἀντίθεον Σαρπηδόνα χαλκοκορυστήν.
ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ κεῖνος ἀπήχθετο πᾶσι θεοῖσιν, 200
ἤτοι ὃ κὰπ πεδίον τὸ Ἀλήϊον οἶος ἀλᾶτο
ὃν θυμὸν κατέδων, πάτον ἀνθρώπων ἀλεείνων·
Ἴσανδρον δέ οἱ υἱὸν Ἄρης ἆτος πολέμοιο
μαρνάμενον Σολύμοισι κατέκτανε κυδαλίμοισι·
τὴν δὲ χολωσαμένη χρυσήνιος Ἄρτεμις ἔκτα.
Ἱππόλοχος δέ μ’ ἔτικτε, καὶ ἐκ τοῦ φημι γενέσθαι·
πέμπε δέ μ’ ἐς Τροίην, καί μοι μάλα πόλλ’ ἐπέτελλεν
αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων,
μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν, οἳ μέγ’ ἄριστοι
ἔν τ’ Ἐφύρῃ ἐγένοντο καὶ ἐν Λυκίῃ εὐρείῃ. 210
ταύτης τοι γενεῆς τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι.

Ὣς φάτο, γήθησεν δὲ βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·
ἔγχος μὲν κατέπηξεν ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ,
αὐτὰρ ὃ μειλιχίοισι προσηύδα ποιμένα λαῶν·
ἦ ῥά νύ μοι ξεῖνος πατρώϊός ἐσσι παλαιός·
Οἰνεὺς γάρ ποτε δῖος ἀμύμονα Βελλεροφόντην
ξείνισ’ ἐνὶ μεγάροισιν ἐείκοσιν ἤματ’ ἐρύξας·
οἳ δὲ καὶ ἀλλήλοισι πόρον ξεινήϊα καλά·
Οἰνεὺς μὲν ζωστῆρα δίδου φοίνικι φαεινόν,
Βελλεροφόντης δὲ χρύσεον δέπας ἀμφικύπελλον 220
καί μιν ἐγὼ κατέλειπον ἰὼν ἐν δώμασ’ ἐμοῖσι.
Τυδέα δ’ οὐ μέμνημαι, ἐπεί μ’ ἔτι τυτθὸν ἐόντα
κάλλιφ’, ὅτ’ ἐν Θήβῃσιν ἀπώλετο λαὸς Ἀχαιῶν.
Συνέχεια

Γεννήσεις Αστεριών


εγκέφαλος  Γ 2014

Ομηρικά Σπήλαια ΝΟΗΜΟΝΟΣ  Εγκεφάλου

Στη κορυφή του ανθρωπίνου σώματος υπάρχει  το σπήλαιο της κρανιακής κοιλότητος και ο ΝΟΥΣ, φωτισμένος Όλυμπος  του ανθρώπου.

Άμα τη εμφανίσει του » θεοί και άνθρωποι»  σηκώνονται όρθιοι .

Όταν ο νους του ανθρώπου είναι πολυμήτις  ΖΕΥΣ γεννά πολλά   υγιή  παιδιά και ενώνεται με όμορφες παρθένες ΙΔΕΕΣ.

Ένα από αυτά είναι, ο Απόλλων, το ΦΩΣ. Γεννιέται όταν  η   συνείδηση  γίνεται αυτοσυνείδηση  σε ευθυγράμμιση

12 πελέκεων ΟΠΩΝ, ακριβή.

Τα γράμματα και οι αριθμοί είναι  συμβολισμοί που επιτρέπουν τη μετάφραση των ενεργειακών ακτίνων σε κατανόηση των υλικών πεδίων.

Μερικοί  , αυτοί του Ελληνικού αλφαβήτου, είναι καταπληκτικοί. Ενώνουν την αριστερή πλευρά με την δεξιά, ορθολογισμός και γνώση σιωπηλή, σε εναρμόνιση ΟΜΗΡΙΚΗ με γέφυρες σύζευξης  σύνδεσης  ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗΣ.

Μόνο οι άνθρωποι   πρότυπα ΛΟΓΙΚΗΣ  είναι πρότυπα ΓΝΩΣΗΣ ΣΟΦΗΣ.

Αυτή είναι μια πορεία του ΝΟΥ οδυσσειακή γιατί το θολό ομιχλώδες  συναίσθημα, το νερό , ο  κυριάρχος των υδάτων ο Ποσειδών  τον πνίγει  και τον βουλιάζει κάθε στιγμή.

Για όμορφες γεννήσεις  στον κόσμο των ΙΔΕΩΝ και όμορφων ιδεολογικών  παιδιών, γερών κοίλων  ΝΗΩΝ  νευρίτες και ΔΕΝΤΡΩΝ δενδρίτες,  συνιστάται  η ενδελεχής ανάγνωση των Ομηρικών Επών σε άντρα υψηλών ορεσίβιων κορυφών.

 Καλά   Αστρούγεννα