Η Πηνελόπη μιλά για την Ελλάδα


ΠΗΝΕΛΟΠΗ.ΦΗΜΙΟΣ

Πηνελόπη Ελλάδα

Τα λόγια της Πηνελόπης για την Ελλάδα και τον Οδυσσέα και, το τραγούδι του  Φήμιου
Ο Ιθακιώτης Φήμιος τραγουδά τον γυρισμό των Αχαιών θλιμένα και οι μνηστήρες ακούνε με προσοχή, σιωπηλοί. Ακούει και η Πηνελόπη το τραγούδι και κατεβαίνει από τα υψηλά δωμάτια του παλατιού και του νου, μαζί με δύο θεραπαινίδες, Αυτονόη και Ιπποδάμεια, την κλίμακα, σκάλα του παλατιού, βγάζει το μαντήλι και την μάσκα  και λέει στον αοιδό  τραγουδιστή:
Πάψε Φήμιε, αυτό το τραγούδι που για τον δοξασμένο άνδρα μου, μιλά, το κλέος της Ελλάδος και του Άργους και μου ραγίζει την καρδιά.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός στα Ομηρικά Έπη, πως όταν η Πηνελόπη κατεβαίνει τα σκαλιά, όμοια με την Άρτεμη , την Αφροδίτη και την Αθηνά, πάντα στηρίζεται σε κίονα που το ανάκτορο, γερά κρατεί. Είναι ο κίων της λογικής, στέρεος και ευθυτενής, γιατί η Πηνελόπη είναι περίφρων, πρότυπο λογικής. Επειδή η Πηνελόπη με άνδρες συνομιλεί, τους απευθύνεται με ό,τι μπορούν να καταλάβουν με βάση την δική τους ενεργειακή δομή.  Όσοι μπορούν βεβαίως να καταλάβουν και, οι μόνοι που κατανοούν τα  Ομηρικά Έπη  και τα λόγια της Πηνελόπης, είναι όσοι έχουν τα αποθέματα ενέργειας, (λόγω οικονομίας και αψογοσύνης ),  οδυσσειακή πάστα, μυαλό, αισθητική και λογική. Έτσι καταλαβαίνει, μαζί με τον ποιητή και τον μάντη Θεοκλύμενο,  η Πηνελόπη, ποιοι  ΑΝΔΡΕΣ είναι σωστοί και αυτοί που όφειλαν να είναι και ποιοι όχι, δούλοι και μνηστήρες σε κατάχρηση και κατάσταση αλγεινή.

 

Μόνοι οι άνθρωποι που είναι πρότυπα λογικής, μπορούν να είναι και πρότυπα γνώσης σιωπηλής και αυτό που έχει χαθεί είναι και η  γνώση  και η λογική, και πρέπει να Επιστρέψουν σε   μία Χώρα και ένα ΝΗΣΙ για να είναι ΜΑΖΙ με τη Μνήμη, όπως  ήταν στην Αρχή.

α Οδυσσείας

τοῦ δ’ ὑπερωϊόθεν φρεσὶ σύνθετο θέσπιν ἀοιδὴν
κούρη Ἰκαρίοιο, περίφρων Πηνελόπεια·
κλίμακα δ’ ὑψηλὴν κατεβήσετο οἷο δόμοιο,    330
οὐκ οἴη, ἅμα τῇ γε καὶ ἀμφίπολοι δύ’ ἕποντο.
ἡ δ’ ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀφίκετο δῖα γυναικῶν,
στῆ ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο,
ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα·
ἀμφίπολος δ’ ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη.
δακρύσασα δ’ ἔπειτα προσηύδα θεῖον ἀοιδόν·

«Φήμιε, πολλὰ γὰρ ἄλλα βροτῶν θελκτήρια οἶδας
ἔργ’ ἀνδρῶν τε θεῶν τε, τά τε κλείουσιν ἀοιδοί·
τῶν ἕν γέ σφιν ἄειδε παρήμενος, οἱ δὲ σιωπῇ
οἶνον πινόντων· ταύτης δ’ ἀποπαύε’ ἀοιδῆς    340
λυγρῆς, ἥ τέ μοι αἰὲν ἐνὶ στήθεσσι φίλον κῆρ
τείρει, ἐπεί με μάλιστα καθίκετο πένθος ἄλαστον.
τοίην γὰρ κεφαλὴν ποθέω μεμνημένη αἰεὶ
ἀνδρός, τοῦ κλέος εὐρὺ καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος

 

Κι ἀπὸ τ’ ἀνώγια ἀκούγοντας τὸ θεῖο αὐτὸ τραγούδι
ἡ Πηνελόπη ἡ φρόνιμη, τοῦ Ἰκάριου ἡ θυγατέρα,
κατέβηκε τὶς ἁψηλὲς τοῦ παλατιοῦ τὶς σκάλες, 330
μόνη της ὄχι· ἀντάμα της δυὸ βάγιες κατεβῆκαν.
Κι ἡ ζουλεμένη ἀρχόντισσα σὰν πῆγε στοὺς μνηστῆρες,
πλάγι τοῦ στύλου στάθηκε τῆς δουλευτῆς τῆς στέγης
σηκώνοντας στὴν ὄψη της τὸ λιόλαμπρο φακιόλι,
μὲ τὶς παραστεκάμενες ἀπο τὰ δυὸ πλευρά της,
καὶ κρένει τοῦ τραγουδιστῆ μὲ μάτια δακρυσμένα·
“Φήμιε, ποὺ κι ἄλλα γνώριζες μαγευτικὰ τραγούδια,
μ’ ὅσα θνητοὺς κι ἀθάνατους δοξάζετε ἐσεῖς πάντα,
ἕν’ ἀπ’ αὐτὰ τραγούδα τους σιμά τους καθισμένος,
κι αὐτοὶ ἂς σωποῦν κι ἂς πίνουνε· πάψ’ τὸ τραγούδι ἐτοῦτο, 340
τὸ θλιβερό, ποὺ τὴν καρδιὰ μοῦ σκίζει μὲς στὰ στήθια,
γιατὶ σὰν ἄλληνα καμιὰ βαρὺς καημὸς μὲ δέρνει,
κι ὁλημερὶς ἀνιστορῶ καὶ λαχταρῶ τὸν ἄντρα,
ποὺ στὴν Ἐλλάδα ἡ δόξα του καὶ στ’ Ἄργος ὅλο ἁπλώθη.”

Μετάφραση Α. Εφταλιώτη

Ερμηνεία  ομηρικών στίχων  σε έρευνα διαχρονική, Αστραία

Τραγουδά ο φημισμένος  Όμηρος σε μια, των θαυμάτων μαγική, αυλή

Αστραία ©©

Advertisements

Ομηρική Ομήγυρις


ΟΜΗΡΟς ΠΝ  ΣΕΞΠ ΔΑΝ 2015

Όμηρος, Γκαίτε, Δάντης και Σαίξπηρ: Ομηρική Παρέα

Ομηγερής, ομού εγείρω, συγκεντρωμένος, Η415,  Ο84, β9, θ24, ω421

Ο Γκαίτε, Δάντης και Σαίξπηρ ακούνε τον Όμηρο  ομού συγκεντρωμένοι

και προσεκτικά να άδει τα Έπη τα Ομηρικά

Αστραία, Μάρτιος 2015,12

Ομηρικές Αγγελίες


ΟΜΗΡΟΣ ΠΝ ΠΙΝ ΚΑΟΥ 2015

 Όμηρος   Κήρυξ

Συναντώντας τον  Όμηρο

Ομηρέω, ομηρώ, συναντώ, βαδίζω προχωρώ

Τα λόγια του Εύμαιου προς τον Τηλέμαχο επιστρέφοντας  από το παλάτι

που μετέφερε την είδηση για την άφιξη του, στην Πηνελόπη.

Ο ποιητής απευθύνεται στον  Εύμαιο σε β΄ Ενικό,  από τις ελάχιστες φορές που εκδηλώνεται

σε ένδειξη ιδιαίτερης  συμπάθειας και οικειότητας.

π 468

τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα·

«οὐκ ἔμελέν μοι ταῦτα μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι
ἄστυ καταβλώσκοντα· τάχιστά με θυμὸς ἀνώγει
ἀγγελίην εἰπόντα πάλιν δεῦρ’ ἀπονέεσθαι.
ὡμήρησε δέ μοι παρ’ ἑταίρων ἄγγελος ὠκύς,
κῆρυξ, ὃς δὴ πρῶτος ἔπος σῇ μητρὶ ἔειπεν.

Και εσύ του είπες, Εύμαιε χοιροβοσκέ:

Δεν  μου έμελε να τα εξετάσω ταύτα και να τα ρωτήσω

το άστυ διαβαίνοντας. Τάχιστα  την επιθυμία είχα

την αγγελία να ειπώ και πάλι εδώ να  γυρίσω.

Βάδισε δε μαζί μου, άγγελος  ταχύς, των εταίρων σου,

ο οποίος πρώτος είπε   το έπος στην μητέρα σου.

Ομηρικοί  Αγγελιοφόροι

Αστραία, Μάρτιος 2015, 12